W okresie międzywojennym grupa entuzjastów łowiectwa, organizujących Klub Myśliwski w Gdyni nie przypuszczała zapewne, że ich działalność będzie kontynuowana przez kolejne pokolenia myśliwych i przetrwa przez lata. W roku 1929 komandor Stanisław BOĆKOWSKI wraz z kpt. Aleksandrem KRÓLEM, założyli Stowarzyszenie Miłośników Przyrody i Zwierząt. Członkami Stowarzyszenia byli mieszkańcy Gdyni, oficerowie Marynarki Wojennej, lekarze, oficerowie Wojska Polskiego oraz pracownicy Portu Gdyńskiego. Po kilkumiesięcznej działalności Stowarzyszenie zmieniło nazwę na Oficerski Klub Myśliwski w Gdyni. Pierwszym Prezesem Klubu został Kmdr Bolesław ROMANOWSKI, a w skład zarządu wchodzili: Stanisław BOĆKOWSKI, Aleksander KRÓL, Tadeusz SIELUŻYCKI oraz Mieczysław GRACZ. Klub działał do wybuchu II wojny światowej. Po zakończeniu działań wojennych w roku 1945 Oficerski Klub Myśliwski w Gdyni został reaktywowany, a prezesem ponownie wybrano kol. Bolesława ROMANOWSKIEGO.

Odrodzone życie łowieckie po zawierusze II wojny światowej nastąpiło bardzo szybko, już w październiku 1944 r. w Lublinie zarejestrowano statut Polskiego Związku Łowieckiego i zaczęto organizować życie związku. W dniu 25 stycznia wpisano urzędowo PZŁ do rejestru stowarzyszeń. Od lipca 1945 r. ukazywał się Biuletyn Informacyjny odbijany na powielaczu, który zastępował wydawany do wybuchu wojny „Łowiec Polski”. We wrześniu 1945 r. Tymczasowy Zjazd PZŁ w porozumieniu z Naczelną Dyrekcją Lasów Państwowych powołał łowczych wojewódzkich. W województwie gdańskim funkcję tą powierzono Stanisławowi Koziejowi, który rozpoczął swoje urzędowanie w Sopocie przy ul. 3- Maja 40. (ówczesnej siedzibie Gdańskiej Dyrekcji LP.) W październiku 1945 powołano WRŁ w Gdańsku, której prezesem został kol. St. Budziński, a w jej skład weszli kol. T. Barański, J. Chrzanowski, G. Cichocki, H. Górski.

Zabiegi o ochronę zwierzostanu i zwalczanie nielegalnego polowania.

W wyniku wojny i długotrwałej okupacji nastąpiło w kraju znaczne rozluźnienie poszanowania prawa. W dziedzinie łowiectwa ujawniło się to w zaniedbaniu przepisów prawa łowieckiego i w szczególności w wykonywaniu polowania przez osoby do tego nieuprawnione , i w broń zaopatrzone. Aby zjawisko to możliwie ukrócić Tymczasowy Zarząd Polskiego Związku Łowieckiego zwrócił się do ob. ob. Ministrów obrony Narodowej i Bezpieczeństwa Publicznego z prośbą o wydanie zarządzeń, które by temu stanowi rzeczy kres położyły. Wystąpienie nasze zostało przez oba te czynniki władzy państwowej przychylnie przyjęte i w wyniku wydane zostały rozkazy, których odpisy tu podajemy:

ROZKAZ Nr.148. dn.12 lipca 1945 r.

Doszło do mojej wiadomości, że niektórzy z pośród osób wojskowych, wbrew obowiązującym przepisom prawnym, uprawiają kłusownictwo i tępią zwierzynę i ptactwo, bądź bronią myśliwską, bądź też bronią wojskową. Ponieważ zwierzostan w Polsce i tak poniósł straty wskutek działań wojennych, oraz z powodu rabunkowej gospodarki okupantów niemieckich, pod żadnym pozorem nadal samowoli w tej dziedzinie i kłusownictwa tolerować nie będę, wobec czego ROZKAZUJE!

Dowództwa poszczególnych jednostek wojskowych przedłożą mi do dnia 20 sierpnia 1945r. imienne wykazy podwładnych, posiadających myśliwską broń palną, a to w celu przeprowadzenia odpowiedniej rejestracji.
Wszystkie osoby wojskowe, pragnące uprawiać myślistwo, winni zapisać się do zalegalizowanych kółek myśliwskich, bez czego nie mają prawa do polowania.
Przy uprawianiu łowiectwa stosować się ściśle do obowiązujących w dziedzinie myślistwa praw i przepisów.
Dowódcy jednostek wojskowych kategorycznie zabronią żołnierzom polowania z karabinów, automatów itp.

Z-ca Nacz. Dowódcy W.P. do spraw polit. wychów.
/-/MARIAN SPYCHALSKI gen. dyw.

Naczelny Dowódca Wojska Polskiego
/-/MICHAŁ ŻIMIERSKI Marszałek Polski

Szef Sztabu Głównego Wojska Polskiego
/-/WŁADYSŁAW KORCZYC generał broni

Biuletyn informacyjny Nr.1 „ŁOWIEC POLSKI” Organ Polskiego Związku Łowieckiego.

Warszawa Wrzesień 1945r.

W pierwszych latach powojennych obowiązywało wydane 3 grudnia 1927 roku rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej o Prawie Łowieckim, nazywane powszechnie Ustawą Łowiecką. Rozporządzenie godziło interesy prawa prywatnego właścicieli nieruchomości ziemskich, przyznając prawo polowania związane z własnością gruntów oraz prawa publicznego, które realizowano w obowiązku ochrony zwierzyny łownej, jako bogactwa narodowego. Dlatego też ustawa określała minimum obszaru terenu łowieckiego, na którym polowanie mogło być wykonywane, mianowicie 100 ha dla obwodu własnego i 250 ha dla obwodu gminnego (wspólnego). Prawo polowania na terenie całej Rzeczypospolitej mieli jedynie nieliczni posiadacze karty łowieckiej, wydawanej przez władzę państwową (Starostę).

W roku 1946 na stanowisko łowczego wojewódzkiego WRŁ w Gdańsku powołano kol. H. Górskiego, wprowadzono obowiązek przeprowadzenia egzaminów łowieckich dla wszystkich myśliwych. Ważnym zarządzeniem władz w roku 1947 było unieważnienie wszystkich zezwoleń na posiadanie broni myśliwskiej wydanych przez starostwa. Zaznaczono przy tym że Powołany Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Gdańsku jest jedynym kompetentnym urzędem do wydawania zezwoleń na posiadanie broni myśliwskiej. Aby brać udział w polowaniach, należało posiadać również kartę łowiecką. Kartę łowiecką wydawał starosta w porozumieniu z Powiatowym Urzędem Bezpieczeństwa Publicznego. W 1948 prezesem WRŁ w Gdańsku został kol. Czesław Glinkiewicz, funkcję tą piastował do 1953 roku.

Lata pięćdziesiąte. W tych latach rozpoczęto pierwsze prace, zmierzające do zagospodarowania łowisk – koła uprawiały poletka karmowe – zaczęto przestrzegać zasad hodowli i ochrony zwierzyny. Zorganizowany zostały punkty skupu dziczyzny przez przedsiębiorstwo „LAS”, założono spółdzielnię „Jedność Łowiecka”. Kolejną ważną datą dla całego polskiego łowiectwa, było wydanie „Dekretu o Prawie Łowieckim” 29.10.1952 r. przez Radę Ministrów. W dokumencie tym określono łowiectwo, jako: „planowe gospodarowanie zwierzyną zgodnie z potrzebami gospodarstwa narodowego i wymogami ochrony przyrody”. Zwierzyna w stanie dzikim pozostawała własnością państwa, kraj miał zostać podzielony na obwody dzierżawione kołom na 10 lat, obwody powinny mieć powierzchnię od 3 do 10 tys. ha. Za szkody wyrządzone przez zwierzynę finansowo odpowiadali zarządcy terenu, PZŁ uznano za oficjalną organizację i otrzymał on osobowość prawną.

Historia powstania WKŁ 326 ŁOŚ nierozerwalnie związana jest z historią reaktywowania działalności myśliwskiej po II wojnie światowej w Marynarce Wojennej. W listopadzie 1946 roku grupa zapaleńców przywraca działalność myśliwską w Marynarce Wojennej założeniem Stowarzyszenia Wojskowych, byli to oficerowie i podoficerowie Marynarki Wojennej. W statucie Stowarzyszenia czytamy m.in.: punkt II § 3. „Klub ma na celu szerzenie zasad prawidłowej gospodarki łowieckiej, przestrzeganie prawidłowych sposobów polowania, podniesienie zwierzostanu oraz współdziałanie z władzami w zwalczaniu wykroczeń przeciwko obowiązującym prawom łowieckim”. Stowarzyszenie zaczynało pracę od podstaw. Należało odbudować pogłowie zwierzyny, walczyć z rozpanoszonym kłusownictwem, nadmierną liczbą drapieżników oraz zdobywać niezbędne środki finansowe na działalność statutową.

W 1949 r. powstaje Oficerski Klub Myśliwski w Gdyni. Zorganizowane łowiectwo w Wojsku datuje się od 1950 roku, kiedy powstał Okręgowy Związek Łowiecki. Do roku 1950 Stowarzyszenie nie dzierżawiło żadnego obwodu. Polowano gdzie się dało, nieraz w rejonach odległych o setki kilometrów od miejsca zamieszkania i pracy najczęściej były to tereny podległe jednostkom wojskowym. Rozproszeni i niezorganizowani w kołach myśliwskich oficerowie polowali „na własną rękę” gdyż w tym okresie nie było organizacji związku łowieckiego, a z dyscypliną łowiecką było nie najlepiej. W 1951 r. związek ten uzyskuje nazwę „Wojskowy Związek Łowiecki” usankcjonowany rozkazem Min. Obr. Nar. nr 5/MON z dnia 30.01.1951 r. z zatwierdzeniem „Tymczasowego Statutu Wojskowego Związku Łowieckiego”. Było to porozumienie zawarte pomiędzy władzami PZŁ a Ministrem Obrony Narodowej.

4 stycznia 1951 r. ówczesny Dowódca Marynarki Wojennej Kontradmirał Wiktor CZEROKOW, wystąpił z pismem do przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z prośbą o spowodowanie przydzielenia terenu na łowiska w okolicach Żukowa powiat Kartuzy dla nowo utworzonego Wojskowego Koła Łowieckiego.

Zgodnie z Rozkazem Ministra Obrony Narodowej na terenie podległych mi Garnizonów Gdynia i Oksywie, powstał Wojskowy Klub Łowiecki „Mewa” składający się z Oficerów i Podoficerów zawodowych.

Klub ten nie posiada dotychczas żadnych terenów łowieckich w pobliżu wspomnianych garnizonów, ponieważ łowiska dzierżawione są przez cywilne kółka myśliwskie z Gdyni. Dla nowo utworzonego Wojskowego Klubu Łowieckiego „Mewa” zachodzi więc konieczność przydzielenia odpowiednich terenów łowieckich położonych w pobliżu Garnizonu Gdynia. Według posiadanych wiadomości największy obszar terenów łowieckich przy stosunkowo małej ilości myśliwych, posiada powiat Kartuzy i dlatego proszę Ob. Przewodniczącego o spowodowanie przydzielenia łowiska gminy Żukowo o obszarze ok. 12 tys. ha z tego powiatu dla Wojskowego Klubu Łowieckiego „Mewa” w Gdyni. Gmina Żukowo położona blisko Gdyni, posiada dogodny dojazd i pozwoli członkom Klubu prowadzenie racjonalnej hodowli zwierzyny łownej, tępienia szkodników, oraz da możność uprawiania myślistwa i podniesienia sprawności strzeleckiej wśród oficerów i podoficerów zawodowych.

Przydzielenie terenów gm. Żukowo dla Wojskowego Klubu Łowieckiego „Mewa” nie wpłynie na stan posiadania terenów członków kółka myśliwskiego z Kartuz, ponieważ powiat ten, jak już wspomniałem posiada dużo b. dobrych obszarów łowieckich.

Postanowieniem z dnia 12 września 1951 r. nr PAS I/II, PWRN w Gdańsku Wydziału Społeczno – Administracyjnego na wniosek dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 4 stycznia 1951 r. postanawia na podstawie art. 21 Prawa o Stowarzyszeniach z dnia 27 października 1932 r. Dz. URP nr 49 poz. 808, aby Stowarzyszenie pod nazwą Wojskowy Klub Łowiecki „Mewa” z siedzibą w Gdyni, wciągnięto do rejestru Stowarzyszeń i Związków województwa Gdańskiego. Status Stowarzyszenia pod nazwą Wojskowy Klub Łowiecki „Mewa” zatwierdził Dowódca Marynarki Wojennej kontradmirał Wiktor CZEROKOW. Członkiem Stowarzyszenia mógł zostać tylko oficer i podoficer zawodowy. Przyjęcie do grona kolegów myśliwych z poza kręgów wojskowych było niemożliwe.

Niemal równolegle dowódca MW zatwierdza statut Stowarzyszenia pod nazwą Wojskowy Klub Łowiecki „Łoś” przy Jednostce Wojskowej 4415 w Gdyni. Członkami założycielami WKŁ „Łoś” byli: ppłk Stefan OLEJNIK, ppłk Mikołaj STANOWICKI, mjr Eugeniusz NIEDZIELIN (Na podstawie sfabrykowanych przez Informację Wojskową dowodów, Stanisław Mieszkowski znalazł się wśród siedmiu przedwojennych oficerów marynarki, oskarżonych w tzw. „spisku komandorów”. Jak wspominał w wywiadzie udzielonym Stowarzyszeniu „Solidarni 2010” w roku 2012 jego syn Witold: – 20 października 1950 r. wyszedł na spacer z psem i już nie wrócił. Nakaz aresztowania podpisał ówczesny naczelny prokurator wojskowy, generał Stanisław Zarakowski, a samo zatrzymanie nadzorował major Eugeniusz Niedzielin. Oficer ten, wraz z kapitanem Mikołajem Kulikiem prowadził później brutalne śledztwo.),

mjr Emil MALINOWSKI, kpt. Mikołaj KULIK (w latach 1949 – 53 kapitan Informacji Wojskowej w Gdyni i wyjątkowo brutalny śledczy.), kpt. Andrzej KRAJEWSKI, kpt. Eugeniusz GAPLUK, kpt. Tadeusz MUSZEK, kpt. Czesław SOCHAJ, kpt. Kazimierz STEFANOWICZ, por. Władysław SOROKO, por. Jan ŁAGIEWKA, por. Edward PIOTREK, por. Jan CZYŻYK, por. Mieczysław MLOCEK, por. Antoni MALACZYK, por. Jan TRZASKOWSKI, por. Jerzy BORCZYK, por. Witold SZUKIEL, por. Jan PIECHOCIŃSKI, por. Zenon PODSIEDLIK oraz por. Mieczysław KOŁODZIEJ.

Terenem działalności tego klubu zgodnie ze statutem był obszar całej Polski.

PROTOKÓŁ z zebrania oficerów J.W. 4415 w dniu 21.04.1951r

na którym uchwalono utworzenie Koła Łowieckiego pod nazwą „Łoś”.

Obecnych na zebraniu było 24 oficerów.

Zebranie zagaił mjr NIEDZIELIN, który podał zebranym projekt założenia Koła Myśliwskiego przy Jedn. Wojsk. 4415 zapoznając równocześnie zebranych z celem i warunkami utworzenia Koła nawiązując do wytycznych ujętych w rozkazie Ministra Obrony Narodowej dotyczący Organizacji sportu łowieckiego w wojsku.

Po przemówieniu mjr NIEDZIELINA zawiązała się ożywiona dyskusja w której brało udział większość oficerów.

W wyniku przeprowadzonej dyskusji nad projektem mjr. NIEDZIELINA zebrani postanowili założyć Koło Łowieckie przy Jedn. Wojsk. nr.4415 w Gdyni nazwą „ŁOŚ” i obrali Zarząd Koła w skład którego zostali wybrani drogą głosowania tajnego:

1/Prezes Koła mjr NIEDZIELIN

2/Vice prezes ppłk OLENIAK

3/Sekretarz por SOROKO

4/ Skarbnik kpt GAJDZIK

6/ Gospodarz st. bosm. ROSOCHACKI

Następnie Prezes Koła mjr NIEDZIELIN odczytał projekt statutu, który zebrani przyjęli jednomyślnie,

Sekretarz Koła por SOKOKO sporządził listę członków na którą wpisali się wszyscy obecni. Po sporządzeniu listy zebrani wybrali drogą tajnego głosowania Komisję Rewizyjną . skład której weszli jako przewodniczący kpt KULIK Mikołaj, członkowie; por PIOTEREK i ppor. CZYŻYK.

Na tym zebranie zakończono.

Wojskowy Klub Łowiecki „ŁOŚ” na swoim pierwszym Walnym Zebraniu po omówieniu zakresu prac na rok łowiecki 1951 przyjął następujące uchwały:
Biorąc pod uwagę znaczenie łowiectwa dla obronności kraju oraz doceniając że łowiectwo stanowi również formę godnego i pożytecznego wypoczynku w dniach wolnych od pracy WKŁ „łoś” Zobowiązuje się
1. Prowadzić w miejscu pracy członków klubu odpowiednią propagandę łowiecką celem pozyskania co najmniej 10-ciu nowych członków.
2. Dla podniesienia umiejętności strzeleckich wśród członków – zorganizować zawody strzeleckie w strzelaniu do rzutków. Spośród zawodników wyłonić 6-cio osobową reprezentację na zawody ogólne pomiędzy klubami łowieckimi.
3. Prowadzić intensywną walkę z kłusownictwem, wnykarstwem i drapieżnikami. Każdy członek powinien odstrzelić 5 wron, 3 sroki, zniszczyć 1 gniazdo (srok, wron, jastrzębi) odstrzelić 1 psa i kota.

Do 1951 r., każdy oficer i podoficer po złożeniu pisemnych deklaracji chęci wstąpienia do koła, oraz zdaniu egzaminów przed Zarządem Koła ze znajomości zwierzyny łownej i regulaminu polowań, zostawał członkiem Polskiego Związku Łowieckiego.

Reorganizacja Wojskowych Klubów Łowieckich na podstawie Tymczasowego Statutu Wojskowego Związku Łowieckiego zatwierdzonego przez ówczesnego Ministra Obrony Narodowej K. ROKOSOWSKIEGO rozkazem nr 5 z dnia 30.01.1952 r. powoduje, że WKŁ „Mewa” i WKŁ „Łoś” łączą się i powstaje jeden klub pod nazwą Oficerski Klub Myśliwski przy Dowództwie Marynarki Wojennej. W skład połączonego klubu weszli między innymi: koledzy KICIŃSKI (łowczy WKŁ „Mewy”), W. MĘKAL, T. MARYNOWSKI, Z. RUST, J. ROSIŃSKI, S. FRĄŚ, P. STROJK.

Rozkaz nr 5/MON z dnia 30.01.1952 powstał Wojskowy Związek Łowiecki, który jako Sekcja wchodził w skład PZŁ, a nad jej działalnością sprawował nadzór Minister Obrony Narodowej. Rozkaz ten mówił, że WZŁ jest opartą na zasadzie dobrowolności organizacją ściśle wojskową, zrzeszającą wyłącznie myśliwych wojskowych, co miało dla kół wojskowych oprócz wad również i dobre strony, takie jak: – przełożeni sprawy łowiectwa traktowali, jako zagadnienia służbowe, – zabezpieczano środki transportu do zagospodarowania obwodów i polowań, (co w tamtych czasach miało niebagatelne znaczenie), – propagowano i popierano strzelectwo myśliwsko – sportowe przydzielając dla koła dwie strzelby stendowe, maszynę do rzutków i corocznie 4 tysiące amunicji stendowej oraz 3 tysiące rzutków, – myśliwy otrzymywał 10 dni wolnych w ciągu roku, co pozwalało na zagospodarowanie obwodów w urządzenia łowieckie.

W 1952 r. Oficerski Klub Myśliwski przy Dowództwie Marynarki Wojennej rozwiązano, a na jego miejsce powołano Wojskowe Koło Łowieckie nr 319.

29.10.1952 roku Rada Państwa ogłosiła dekret o prawie łowieckim, w wyniku, którego cała Polska została podzielona na obwody łowieckie, które wydzierżawiano kołom łowieckim. Dekret „O Prawie Łowieckim” legł u podstaw powstania Polskiego Związku Łowieckiego. Warto wspomnieć że do wydania tego dekretu przyczynili się myśliwi wojskowi zatrudnieni w MON i innych wojskowych organizacjach centralnych, którzy w późniejszym czasie weszli w skład centralnych władz i organów Polskiego Związku Łowieckiego. Dekret o prawie łowieckim, według którego łowiectwo to planowe gospodarowanie zwierzyną dziko żyjącą – zgodnie z potrzebami gospodarki narodowej i wymaganiami ochrony przyrody. Zniósł on powiązanie prowadzenia polowania z własnością gruntów. Na podstawie Dekretu o prawie łowieckim, z dniem 4 maja 1953 r. Minister Rolnictwa wprowadził Zarządzenie w sprawie likwidacji stowarzyszenia pod nazwą „Polski Związek Łowiecki”, w zamian Min. Leśnictwa zarządzeniem z dn. 26.03.1953 r. powołuje do życia Zrzeszenie Polski Związek Łowiecki. Nowy Statut Łowiecki wprowadził obowiązek przynależności każdego myśliwego do Polskiego Związku Łowieckiego i przekształcenie Towarzystw w Koła Łowieckie. Koła łowieckie otrzymały osobowość prawną i stały się członkami zrzeszenia. Statut ten zlikwidował również Powiatowe Rady Łowieckie – pozostawiając jedynie łowczych powiatowych. Wojskowe Koła Łowieckie zostały zobowiązane nie tylko do przestrzegania przepisów prawnych rzutujących na działalność łowiecką, ale także Statutu PZŁ oraz przepisów i uchwał władz związku. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, na założenie koła łowieckiego w jednostce wojskowej lub w szkole oficerskiej potrzebna była zgoda dowódcy okręgu wojskowego lub dowódcy rodzaju sił zbrojnych (dot. marynarki wojennej, lotnictwa itp.). Statutowo koła łowieckie przy jednostkach wojskowych podlegały pod Wojskowy Związek Łowiecki, będący integralną częścią Polskiego Związku Łowieckiego. W sztabach okręgów wojskowych i rodzajów sił zbrojnych funkcjonowały komórki Wojskowego Związku Łowieckiego, kierowane przez etatowych łowczych, dysponujące swoimi łowiskami, własnym budżetem oraz limitem kilometrów na środki transportu, które rozdzielano dla podległych wojskowych kół łowieckich. Natomiast dowódca jednostki wojskowej lub komendant szkoły oficerskiej wydawał pozwolenia na broń myśliwską i wyrażał zgodę na przyjęcie nowego członka do podległego mu koła łowieckiego, niezależnie od decyzji zarządu tegoż koła.

W okresie tym Wojskowe Koła Łowieckie nie prowadziły działań w zakresie hodowli zwierzyny łownej i realizacji gospodarki łowieckiej, a działania myśliwych ukierunkowane były wyłącznie na pozyskiwanie zwierzyny w dzierżawionych obwodach łowieckich. Innym czynnikiem charakteryzującym działalności Koła tego okresu było to, że pomimo włączenia Wojskowych Kół Łowieckich w struktury PZŁ Koło nadal podlegało Inspektorowi Łowiectwa Pomorskiego Okręgu Wojskowego i podlegało nadzorowi ogólnemu Dowódcy MW. W Statucie zamieszczono zapisy o tym, że do pełnienia funkcji przewodniczącego i łowczego Koła mogą być wybierane wyłącznie osoby wojskowe oraz co najmniej połowa członków Koła musiała być żołnierzami zawodowymi. Dekret o Prawie Łowieckim wprowadzał również zasadę planowego pozyskiwania zwierzyny i zmonopolizowano jej skup. Na mocy tego dekretu obowiązkiem myśliwych i kół było dostarczanie ubitej zwierzyny grubej i drobnej do punktów skupu „LAS” (Przedsiębiorstwo państwowe). Odstępstwo od tej zasady groziło poważnymi sankcjami organizacyjnymi a w niektórych przypadkach nawet karnymi. Duże uprawnienia dawał dekret organom bezpieczeństwa publicznego oraz Ministerstwu Obrony Narodowej. Art. 28 wspomnianego dekretu stanowił, że minister leśnictwa stanowi nadzór nad Polskim Związkiem Łowieckim ale w porozumieniu z wyżej wspomnianymi organami, stąd też w tym czasie koła łowieckie organizacyjnie podporządkowane były Wojskowemu Związkowi łowieckiemu, który posiadał swoje zarządy przy Dowództwach Okręgów Wojskowych a nie Polskiemu Związkowi Łowieckiemu. Wojskowe Koła Łowieckie do końca 1953 roku działały w ramach Autonomicznego Wojskowego Związku Łowieckiego i tylko one miały prawo organizowania i przeprowadzania polowań zbiorowych dla żołnierzy. W polowaniu mogli brać udział wyłącznie żołnierze zawodowi, członkowie tych Kół. Przewodniczącym Wojskowego Związku Łowieckiego był wiceminister Obrony Narodowej gen. broni St. Popławski. Od 1 stycznia 1954 roku na mocy nowego statutu PZŁ, Woskowe Koła Łowieckie otrzymały numery od „110” w wzwyż.

Minister ON zarządzeniem 2/MON z dn.25.01.1954r. w sprawie „organizacji Wojskowego Związku Łowieckiego”, wprowadza ten związek w skład zrzeszenia „Polski Związek Łowiecki” jako jego sekcję.

Umowy dzierżawne obwodów łowieckich zawierają: Zarząd Centralny WZŁ i Zarządy Okręgowe WZŁ z prezydiami wojewódzkich rad narodowych i przekazują wojskowym kołom łowieckim do bezpośredniego zagospodarowania. Nadzór nad działalnością wojskowych kół łowieckich- sprawują d-cy jednostek przy których koła te istnieją.

Rozkaz Dowódcy Marynarki Wojennej Nr 066 z dnia 09 marca 1954r.

Treść rozkazu:

W związku z trudnościami i niedociągnięciami WKŁ 319 przy Dowództwie Marynarki Wojennej wynikającymi z dużego stanu ilościowego członków WKŁ 319 rozkazuję:

Starszy Instruktor Łowiectwa Marynarki Wojennej przeprowadzi reorganizację WKŁ 319 przy Dowództwie Marynarki Wojennej zgodnie z pismem okręgowego Zarządu Wojskowego Związku Łowieckiego nr 3 nr pisma 156 z dnia 2.02.1954 r. na :
Wojskowe Koło Łowieckie nr 319 przy dowództwie Marynarki Wojennej zrzeszające oficerów i podoficerów nadterminowych dowództwa Sztabu Głównego i Zarządu Politycznego Marynarki Wojennej .
Wojskowe Koło Łowieckie nr 326 przy zarządzie Tyłów Marynarki Wojennej na Oksywiu zrzeszających
oficerów i podoficerów nadterminowych jednostek wojskowych stacjonujących na Oksywiu.
Oficerowie i podoficerowie nadterminowi – myśliwi, których jednostki stacjonują w okolicznych miejscowościach i nie mają wojskowego koła łowieckiego mogą należeć do jednego z powyższych kół według własnego uznania.
Zarządom powyższych Wojskowych Kół Łowieckich ściśle przestrzegać Statutu zatwierdzonego przez MON rozkazem nr 3/MON z dnia 30.01.1952 r. oraz zarządzeń Wojskowego Związku Łowieckiego.

Dowódca Marynarki Wojennej
Aleksander WINOGRADOW kontradmirał

Dnia 3 marca 1954 r. na zebraniu Ogólnym Członków WKŁ 319 przewodniczący zebrania kol. Roman SIWCZYŃSKI zapoznał kolegów z podziałem koła ( punkt 7 i 8 zebrania ogólnego) . W związku z trudnościami wynikającymi z dużej liczby członków, zarządzeniem nr 156 z dnia 09.02.1954 r. Okręgowego Zarządu Wojskowego Związku Łowieckiego nr 3 podzielono WKŁ 319 przy DMW w Gdyni na:

– Wojskowe Koło Łowieckie nr 319 przy DMW.
– Wojskowe Koło Łowieckie nr 326 lokując je przy Zarządzie Tyłów MW na Oksywiu.

Przygotowania zmierzające do podziału WKŁ 319 trwały od dłuższego czasu. Odnalezione dokumenty świadczą że działania rozpoczęto już w końcu 1952 roku.

Data przyjęcia WKŁ 326 na członka PZŁ – 5 maja 1953 rok.

Data 5 maja 1953 r. na przestrzeni lat przyjęła się, jako data powstania WKŁ 326.
Pierwsze zebranie organizacyjno odbyło się 15.04.1954 r.
W zebraniu uczestniczyło 22 członków założycieli:

ANTONIOW Kazimierz
BORKOWSKI Tadeusz
CHOWICKI Mieczysław
GAŁKA Aleksander
GWIAZDA Antoni
IGIELSKI Józef
JABŁOŃSKI Jerzy
JANUSZKIEWICZ Feliks
KADZIEWICZ Józef
KICIŃSKI Zygmunt
KONIEC Kazimierz
MARYNOWSKI Tadeusz
MĘKAL Wawrzyniec
PAWLENKO Paweł
PAWLISZYN Bronisław
PIETRASZKIEW Henryk
RADWAN Kazimierz
RORAT Julian
ROSIŃSKI Józef
STANKOWSKI Mikołaj
STROJK Paweł
WOŁEJSZO Edward

Na zebraniu tym wybrano pierwszy Zarząd WKŁ 326 w składzie:

Przewodniczący:
Mikołaj STANKOWSKI

Łowczy:
Zygmunt KICIŃSKI

Sekretarz:
Tadeusz BORKOWSKI

Skarbnik:
Paweł STROJK

Członkowie:
Paweł PAWLENKO, Feliks JANUSZKIEWICZ

Przewodniczący Komisji Rewizyjnej:
Julian RORAT

Członkowie:
Antoni GWIAZDA, Jerzy JABŁOŃSKI

Pomimo usilnych starań i wielu poszukiwań nie udało mi się znaleźć zdjęć pozostałych kolegów.

W roku 1954 WKŁ 326 było jednym z 48 kół w województwie Gdańskim i liczyło 22 członków spośród 1041 zarejestrowanych myśliwych.

Do czasu przydzielenia obwodów łowieckich Zarząd WKŁ 326 koncentrował swe wysiłki w kierunku konsolidacji koła oraz szkolenia jego członków. Tak naprawdę stabilizacja nastąpiła z chwilą wydzierżawienia obwodów. Znika przypadkowość i nie frasobliwość a pojawia się dbałość i odpowiedzialność oraz przywiązanie do miejsca polowania. We własnych obwodach należało zachowywać się poprawnie a wszelkie uchybienia były rozliczane. Dzierżawa obwodów trwająca dziesięć lat skutkowała dbałością o łowisko i dobre stany zwierzyny.

W okresie organizowania się WKŁ 326 koła łowieckie nie miały osobowości prawnej. Działalność kół wojskowych oparta była na statucie Zrzeszenia Polskiego Związku Łowieckiego oraz przepisów Organizacji Wojskowego Związku Łowieckiego stanowiącego załącznik do zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 2/MON z 21.01.1954 r. W sprawie organizacji Wojskowego Związku Łowieckiego (dziennik rozkazów MON nr 3 z 1954 r.). Pracą kół łowieckich w Marynarce Wojennej kierował Starszy Instruktor Łowiectwa Marynarki Wojennej Kol. SIWCZYŃSKI Roman, który podlegał Radzie Okręgowej WZŁ przy zarządzie okręgu nr 3 Warszawa. Do końca 1955 roku koło miało 26 członków. Liczba myśliwych w tym czasie była bardzo płynna, ze względu na przeniesienia służbowe w wojsku z garnizonu do garnizonu.

Aby Koło Łowieckie mogło prowadzić racjonalną gospodarkę populacjami zwierzyny musi posiadać odpowiedni teren. Jednym z najważniejszych zadań postawionych przed łowiectwem przez dekret o prawie łowieckim z dnia 29.X.1952 r. jest obowiązek dokonania podziału całego kraju na obwody łowieckie o powierzchni nie mniejszej niż 3000 ha (art. 4) w terminie do 18 miesięcy od dnia wejścia w życie dekretu (art. 39), to jest do dnia 12 maja 1954. r. Postanowienia te posiadają dla łowiectwa zasadnicze znaczenie, gdyż stwarzają podstawę do jednolitego zagospodarowania łowieckiego obszaru całego państwa. niezależnie od złej czy dobrej woli użytkownika gruntu, na bazie obwodów łowieckich o powierzchni umożliwiającej prowadzenie racjonalnej gospodarki hodowlanej. Przeprowadzenie podziału kraju na obwody łowieckie powierzył dekret prezydiom wojewódzkich rad narodowych na wniosek prezydiów powiatowych rad narodowych w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim i po wysłuchaniu opinii dyrektorów właściwych terenowo okręgów lasów państwowych. W kwietniu 1954 r. został dokonany podział kraju na obwody łowieckie. Od początku powstania koło dzierżawiło poniższe obwody łowieckie:

Obwód nr 73 – „Wielki Donimierz” – powierzchnia 5530 ha.

Granica obwodu przebiega: z miejscowości Kielno drogą polną obok miejscowości Place, Rębiska, Leśno przez Kowalewo – obok jeziora Jelonek do szosy Przodkowo – Łebno, dalej szosą tą przez Pomieczyno Królewskie, Karwino, Łebno, Wielki Donimierz, Szemud, Kamień do Kielna. Typ polny kategoria słaba czynsz: 0,05 zł.

Powiat Wejherowo. Umowa dzierżawy z 18.11.1954 okres dzierżawy od 1.11.1954 do 31.12.1965 r.

Obwód polny 5530 ha w tym pola uprawne 4400 ha, wody 160 ha, łąki 120 ha, zagrody chłopskie 850 ha. Klasa

gleby IV i V. Czynsz dzierżawny 276,50 zł.

Obwód nr 94 „ Lubowidz” – powierzchnia 7400 ha.

Granica obwodu przebiega: drogą polną z miejscowości Jamy przez Dąbrówkę Wielką do torów kolejowych w okolicy Karczemki Rozłaskiej. Stąd torami do stacji kolejowej Rozłazino, dalej szosą do Dzięcielec, skąd drogą polną przez Popowo i Zakrzewo do szosy i szosą dalej przez Łebunię, Osowo, Osowiec, Rozłogi, Ciosek do linii zabudowy miasta Lęborka, dalej wzdłuż tej linii do sosy Lębork – Wejherowo, a następnie szosą tą przez Mosty, Wypichowo i Ługi do drogi w okolicy miejscowości Jamy. Typ: leśny, kategoria: dobra, czynsz: 0,20 zł od ha.

Powiat Lębork. Umowa dzierżawna z 14.10.1954. W użytkowanie przekazano kołu 5.01.1955 r. Okres dzierżawy od 14.10.1954 do 31.12.1964. Czynsz roczny 1480 zł. Obwód zaliczony do kategorii „dobrej” 7400 ha – leśny, w tym 4662 ha las, 2488 ha pola, 250 ha wody, gleba średnia.

Obwód nr 107 „Cewice” – powierzchnia 2409 ha.

Granica obwodu przebiega: od stacji kolejowej Osowo szosą przez miejscowość Osowo, Łebunia i Bukowina, do brzegów rzeki Bukowina, następnie brzegiem tej rzeki do granicy województwa, dalej granicą tą do stacji kolejowej Cewice, a stąd szosą przez miejscowość Cewice do stacji kolejowej Osowo. Typ: polno – leśny, kategoria: średnia, czynsz: 0,10 zł od ha.

Obwód nr 112 „Kłosowo” – powierzchnia 5910 ha.

Granica obwodu przebiega: szosą z Dobrzewina przez miejscowość Tuchom, Miszewo, Miszewko, Kczewo, Przodkowo i Załęże do drogi polnej Szarłata – Kowalewo, dalej drogą tą obok miejscowości Wilanowo i przez miejscowość Kowalewo, Leśno i Rębiska do Kielna a stąd dalej szosą do Dobrzewina. Typ: polny, kategoria: średnia, czynsz: 0,10 zł od ha.

Powiat Kartuzy. Umowa dzierżawy z dnia 25.08.1954r., otrzymana do zagospodarowania 19.11.1954r. Okres dzierżawy 1.09.1954 r. do 31.12.1964 r. Obwód zaliczany do kategorii średniej o powierzchni 5910 ha w tym pola uprawne 4280 ha, las 235 ha, wody 175 ha, łąki 300 ha, zagrody 920 ha. Czynsz dzierżawny – 591 zł .

Przypomnieć należy, że zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami do wojskowego koła łowieckiego mogli należeć wyłącznie wojskowi. Dopiero od 1959 roku po przyjęciu przez sejm PRL „Ustawy o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim” w poczet członków WKŁ można było przyjmować osoby cywilne.

Pierwsze wydzierżawienie obwodów łowieckich.

Poszczególne Prezydia, wojewódzkich rad narodowych ogłosiły w swoich dziennikach urzędowych zarządzenia o utworzeniu nowych obwodów łowieckich. Z tą chwilą stare obwody uległy likwidacji, wygasły również automatycznie wszystkie umowy o dzierżawę tych obwodów. Nowe obwody łowieckie przeszły przejściowo do czasu ich wydzierżawienia, pod zarząd organów państwowych, które w myśl prawa łowieckiego są powołane do sprawowania zarządu obwodami nie wydzierżawionymi. Są to: prezydia powiatowych rad narodowych. okręgi lasów państwowych. okręgi państwowych gospodarstw rolnych, oraz organy wojskowe lub bezpieczeństwa publicznego. Według prawa łowieckiego z 1952 r. obwody łowieckie powinny być w zasadzie wydzierżawione Polskiemu Związkowi Łowieckiemu, zrzeszającemu myśliwych całego kraju. Polski Związek Łowiecki I jego Jednostki organizacyjne (koła łowieckie) są powołane do faktycznego gospodarowania zwierzyną łowną na terenie państwa. Uprawnienie Ministra Leśnictwa do wyłączania poszczególnych obwodów łowieckich od wydzierżawienia i gospodarowania tymi obwodami za pośrednictwem organów państwowych (przedsiębiorstw państwowych) jest wyjątkiem od powyższej zasady. Stąd też okres pomiędzy utworzeniem nowych Obwodów łowieckich a ich pierwszym wydzierżawieniem powinien być możliwie najkrótszy, gdyż organy państwowe nie są przygotowane ani pod względem finansowym, ani też organizacyjnym do sprawowania zarządu wszystkimi nowoutworzonymi obwodami łowieckimi przez dłuższy okres czasu. Stąd też wypływa dla prezydiów wojewódzkich rad narodowych, organów Polskiego Związku Łowieckiego i organów Ministerstwa Leśnictwa obowiązek skierowania wszystkich wysiłków w celu sprawnego wydzierżawienia nowych obwodów łowieckich w możliwie najkrótszym czasie.

Wydzierżawianie obwodów łowieckich powinno się odbywać na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa z dnia 31 sierpnia 1953 r. w sprawie zasad wydzierżawiania obwodów łowieckich przez prezydia wojewódzkich rad narodowych (Monitor Polski Nr A-84, poz. 1001). Przepisy tego zarządzenia zawierają ogólne przepisy dotyczące zawierania umów dzierżawy obwodów łowieckich. Dlatego też celem ujednolicenia, uproszczenia i usprawnienia czynności przy pierwszym wydzierżawieniu obwodów łowieckich Minister Leśnictwa wydał w dniu 22 kwietnia 1954 r. instrukcję do powyższego zarządzenia, przeznaczoną dla prezydiów wojewódzkich rad narodowych (oddziałów leśnictwa) i organów Polskiego Związku Łowieckiego. Instrukcja z dnia 22 kwietnia 1954 r. dotarta już z całą pewnością łącznie z wytycznymi naczelnych organów Polskiego Związku Łowieckiego do każdego zarządu koła łowieckiego. Ograniczę się do uwypuklenia najważniejszych postanowień.

Instrukcja ustanawia dla prezydiów wojewódzkich rad narodowych, organów Ministerstwa Leśnictwa i Polskiego Związku Łowieckiego szereg terminów, od dotrzymania których jest uzależnione zakończenie czynności pierwszego wydzierżawienia do dnia 15 sierpnia 1954 r.

Punktem wyjściowym jest data 15 maja 1954 r. Do tego dnia prezydia wojewódzkich rad narodowych powinny nadesłać do Ministerstwa Leśnictwa (Samodzielny Wydział Łowiectwa) wykazy obwodów łowieckich utworzonych na podstawie zarządzenia Ministra Leśnictwa z dnia 16 maja 1953 r. w sprawie trybu i zasad tworzenia obwodów łowieckich i określenia obszarów nie podlegających włączeniu do obwodów łowieckich. Będą to zatem wykazy obwodów łowieckich, utworzonych przez prezydia wojewódzkich rad narodowych już na podstawie prawa łowieckiego z 1952 r.

W celu usprawnienia akcji wydzierżawiania obwodów łowieckich i zorientowania kół łowieckich w ich obowiązkach, podajemy treść obowiązujących w tej akcji przepisów regulujących całokształt czynności jakich mają dokonać koła łowieckie. Koło łowieckie (zrzeszenia PZŁ) ubiegające się o dzierżawę obwodów łowieckich powinno złożyć (nadesłać listem poleconym) macierzystej wojewódzkiej radzie łowieckiej wszystkie swe wnioski o upoważnienie do wydzierżawienia obwodów łowieckich w ciągu 10 dni od dnia zgłoszenia przez właściwą wojewódzką radę narodową wykazu obwodów łowieckich podlegających wydzierżawieniu. Należy złożyć tyle wniosków, w Ilu województwach są położone obwody, na które koło reflektuje, adresując każdy wniosek do wojewódzkiej rady łowieckiej właściwej terytorialnie dla danego obwodu. Można ubiegać się o dzierżawę tylko tych obwodów, które figurują w wykazie obwodów podlegających wydzierżawieniu, ogłoszonym przez właściwą wojewódzką rade narodową. Organy Wojskowego Związku Łowieckiego będą samodzielnie opracowywały i składały wojewódzkim radom narodowym zbiorowe wnioski o pierwsze wydzierżawienie obwodów łowieckich, uzgadniając swe dezyderaty z właściwymi radami łowieckimi. Po otrzymaniu od właściwej wojewódzkiej rady łowieckiej upoważnienia do zawarcia z wojewódzką radą narodową umów dzierżawy obwodów. zarząd koła upoważni dwóch członków zarządu do dokonania formalności związanych z zawarciem umów i uiszczeniem przypadających opłat. Termin zawarcia umów wskaże kołu wojewódzka rada narodowa. Umowy dzierżawy obwodów będą zawierane na okres co najmniej dziesięcioletni z początkowym terminem ważności od dnie 1 września 1954 r. i końcowym 31 grudnia odpowiedniego roku. Po otrzymaniu wykazu obwodów łowieckich wyłączonych od wydzierżawienia prezydia wojewódzkich rad narodowych mogą już przystąpić do sporządzenia wykazu obwodów łowieckich przeznaczonych do wydzierżawienia. Wykaz ten prezydium wojewódzkiej rady narodowej jest obowiązane podać do publicznej wiadomości przez ogłoszenie go w dzienniku urzędowym w terminie do dwóch tygodni od dnia 5. VI. 1954 r.. tj. najpóźniej do dnia 19. VI. 1954 r. Od dnia Ogłoszenia wykazów łowieckich podlegających wydzierżawieniu biegnie jednomiesięczny termin do składania wniosków o dzierżawę obwodów. Instrukcja zawiera najbardziej dla niej Istotny przepis stwierdzający, że w żadnym przypadku i pod żadnym pozorem nie wolno kołom łowieckim składać wniosków indywidualnie. Wnioski składają natomiast zbiorowo wojewódzkie rady łowieckie i zarządy okręgowe Sekcji „Wojskowy Związek Łowiecki”. Wnioski mogą również zgłosić: Prezydium Naczelnej Rady Łowieckiej oraz Zarząd Centralny Sekcji „Wojskowy Związek Łowiecki”. Po zawarciu umów każdo koło ma obowiązek zawiadomić o tym macierzystą i właściwą dla wydzierżawionego obwodu wojewódzką rade łowiecką. Wnioski o upoważnienie do wydzierżawienia obwodów należy wypełniać bardzo skrupulatnie i zgodnie ze stanem faktycznym, gdyż należycie sporządzone ułatwią i przyspieszą wydanie przez wojewódzkie rady łowieckie opinii decyzji.

Łowiec Polski 6(1027) czerwiec 1954r.- Pierwsze wydzierżawienie obwodów łowieckich. /fragmenty/

Opisy przebiegu granic obwodów dzierżawionych przez WKł 326 pochodzą z Dziennika Urzędowego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 25 maja 1954 nr 8 poz. 34-37 i z 15 lipca 1954 nr 11 poz.49-53.

Na przestrzeni czasu numeracja obwodów zmieniała się kilkakrotnie. W latach 60 koło utraciło obwody tzw. „Lęborski” i „Cewice”, a do dnia dzisiejszego dzierżawi pozostałe dwa obwody, które od dnia 01.04.2013 r. mają nową numerację tj.: nr 63 (najdawniej nr 73, 185, a potem nr 36) i nr 71 (odpowiednio nr 112, 142 i 40 w roku 1985 zmieniony na 41) .

W latach 70-tych koło dzierżawiło obwód nr 3 – Siekierka pow. Elbląg, niestety nie posiadam żadnych informacji ani dokumentów jakie były losy tego obwodu.

Protokół z walnego zebrania WKŁ 319 odbytego 2 czerwca 1953 w lokalu Domy Oficera MW w Gdyni.

W sezonie 1952 nie mogliśmy osiągnąć odstrzałów, gdyż zostały zarezerwowane przez gen. POŁTURZYCKIEGO

Do dyspozycji O.W. II w obecnym sezonie Centralne Władze WZŁ narzuciły limit dla wojskowych myśliwych z góry, w wyniku czego zwierzyna Okręgu Lasów Państwowych Gdańsk przypadła tymże OZW Nr 2 natomiast nam pozostała możliwość ubiegania się o odstrzał przez Okręg WZŁ Nr. 3 w okręgach Lasów Państwowych: Stalinogrodzki, opolski, zielonogórski, poznański, łódzki, bydgoski. Przydział taki e zasadzie nie jest nam na rękę,

Gdyż warunki pełnienia służby w Marynarce Wojennej uniemożliwiają nam dalsze wyjazdy w związku a czym pozostały nam tylko do dyspozycji dotychczasowe tereny ubogie, jak koledzy wiedzą w zwierzynę drobną, a prawie w ogóle nie posiadające ptactwa. Zarząd dotychczas nie otrzymał jeszcze żadnych wytycznych co do odstrzału dzika, jeśli zostanie bez zmian, to pozostało to dla nas jedynym polowaniem.

Doświadczenie z ubiegłego sezonu wykazało, że Kol. Satora pojechał w teren nie zgłaszając Zarządowi przez co wywołał alarm w placówce WOP-u, który niepotrzebnie wysłał w teren cały batalion ludzi, co s kolej skończyło się nieprzyjemnościami dla w/ wymienionego.

Wszelkie działania dotyczące wojskowych kół łowieckich w Marynarce Wojennej koordynował Starszy Instruktor Łowiectwa Marynarki Wojennej Kol. SIWCZYŃSKI Roman, powołany przez dowódcę MW.

Zarządzenie Szefa Sztabu Głównego MW Nr 0122/DMW z dnia 2.12.54 r., Sygn. 3403/72/12, s. 249.
w sprawie:
1. używania do nagonki na polowaniach marynarzy i szeregowych służby zasadniczej.
2.zabronienie przerabiania i używania do polowań dubeltówek stendowych.
Stwierdzono przerabianie dubeltówek stendowych w WKŁ nr 288 przy 60 saPlot przez por Krzyżanowski Witold, który zakładają uchwyty do pasa uszkodził dubeltówkę stendową robiąc otwory w kolbie i szynie dolnej,
W dniu 14. 11. 1954 r., na polowaniu WKŁ nr 326 przy Zarządzie Tyłów MW stwierdzono używania na polowaniu dubeltówek stendowych przez kpt. Feliksa Janiszewskiego i por Wołejszo Edwarda,
W JW w WKŁ nr 319 przez por Wiktora Bartoszczyk, Zabroniono używania marynarzy, a nakazano WKŁ używać do polowań ludność cywilną za opłatą.

Sygnatura 3403/72/9, s.119- R-z DMW nr 066/DMW z dnia 9.03.1954r. w sprawie reorganizacji WKł nr 319 przy Dowództwie Mar. Woj. Treść: W związku z niedociągnięciami i trudnościami WKŁ nr 319 przy Dowództwie MW wynikającymi z powodu dużego stanu ilościowego członków WKł nr 319

Rozkazuję!

Starszemu instruktorowi łowiectwa Mar. Woj. przeprowadzić reorganizację koła łowieckiego. nr 319 przy DMW zgodnie z pismem Okręgowego Zarządu WZŁ Nr 3, Nr pisma 156 z dnia 9.02.1954 na:

-Wojskowe Koło Łowieckie nr 319 przy Dowództwie MW w Gdyni, zrzeszające oficerów i podoficerów nadterminowych Dowództwa Sztabu Głównego MW i Zarządu Politycznego MW.

-Wojskowe Koło Łowieckie nr 326 przy Zarządzie Tyłów MW na Oksywiu, zrzeszając oficerów i podoficerów nadterminowych jednostek wojskowych stacjonujących na Oksywiu.

-Oficerowie i podoficerowie nadterminowi – myśliwi, których jednostki stacjonują w okolicznych miejscowościach i nie mają WKŁ mogą należeć do jednego z powyższych kół wg własnego uznania.

Zarządom powyższych WKŁ ścisłe przestrzegać statutu zatwierdzonego przez MON rozkazem nr 5/MON z dnia 30.01.1952 r. oraz zarządzeniem WZŁ.

-Reprezentować łowiectwo wojsk, jednoczyć wysiłki wszystkich myśliwych wojskowych dla wykorzystania wartości łowiectwa, strzelectwa myśliwskiego i wędkarstwa dla wyszkolenia bojowego i wzmocnienia gotowości bojowej MW oraz dla ochrony i utrzymania bogactwa narodowego jakie stanowią zwierzostany krajowe.

Żołnierze zawodowi mogą wykonywać łowiectwo tylko pod warunkiem przynależności do Wojskowego Związku Łowieckiego.
Rozkaz niniejszy podać do wiadomości wszystkich oficerów i podoficerów nadterminowych

Podpisał Kontradmirał Aleksander Winogradow

Sygn. 3403/72/9, s.119.1. R-z DMW nr 032/DMW z dn. 21.01.54r. dot. : ukarania za kłusownictwo w dniu 18.10.53r. ppłk Bolesława Koszelskiego dcy 60 paplot na Grabówku i jego zcę d/s polit Kpt. Jana Zduna. Obaj nie zrzeszeni w PZŁ. Kłusowali w leśnictwie Gace. W drugim miocie nakryli ich członkowie WKŁ nr 319 w Gdyni, którzy mieli pozwolenie na polowanie w w/w leśnictwie wydane przez Rejon LP Lębork. Ppłk Koszelskiego ukarano upomnieniem, a Zduna naganą. Dowódca MW rozkazał przy tym dowódcom JW zwrócić szczególną uwagę na ścisłe przestrzeganie w podległych JW rozkazów i zarządzeń wydanych w sprawie zwalczania kłusownictwa oraz szkodnictwa łowieckiego i rybackiego, a nadto zarządzić kontrolę stanu posiadania broni myśliwskiej przez ofic. i podofic. nadterminowych stosując w tym względzie do postanowień.

Rozkaz Nr 50/MON z dnia 3.08.53 r. w sprawie zwalczania kłusownictwa oraz szkodnictwa oraz szkodnictwa w gospodarce łowieckiej i rybnej. Dz.R. MON nr 22 poz.128

Rozkazu DMW nr 057/DMW z dnia 2.03.54r. dotyczący wydawania zezwoleń na broń myśliwską. Dotychczasowe prowadzenie ewidencji broni myśliwskiej wykazały, ze wielu ofic. i podofic. nadterminowych nie będących członkami WZŁ posiada broń myśliwską nie zarejestrowaną, a bywają także wypadki, że i bez zezwolenia. Powyższe stwierdzono także wśród członków WZŁ, co świadczy o braku dyscypliny i porządku wojskowego w Jednostkach Wojskowych. O nieprzestrzeganiu rozkazów i zarządzeń władz wojskowych. Stan taki nie może dalej trwać i musi być zwalczany. Wojsko posiada wszystkie warunki utrzymania w swoich szeregach całkowitej praworządności, karności i dyscypliny. W związku z powyższym

Rozkazuję!

Dowódcom JW, odpowiedzialnym za dyscyplinę łowiecką w podległych JW.:
a) przeprowadzić niezwłocznie kontrolę stanu posiadania broni myśliwskiej w podległych JW i cofnąć pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej ofic. i podofic. nadterminowym, którzy nie są członkami WZŁ a w przyszłości również tym, którzy utracą prawa członka tego związku oraz żądać od nich przedłożenia dowodu zdobycia tej broni. Wyjątkowo może być żołnierzom nie będącym członkami WZŁ, pozostawienie lub udzielane pozwolenie na posiadaną broń myśliwską w nagrodę z tym że, w tym przypadku należy na tytułowej stronie pozwolenia umieścić czerwonym atramentem napis: Nie uprawnia do polowania.

b). W przyszłości udzielić pozwolenia na nabycie i posiadanie broni myśliwskiej tak śrutowe j jak i kulowej- wyłącznie ofic. Zaw. i podofic. nadterminowym, którzy są członkami WZŁ lub ubiegają sie o członkostwo WZŁ, jednak muszą przedstawić dowód złożenia egzaminu łowieckiego.

Praw o wydawania zezwoleń mają dowódcy JW, przy których istnieją WKŁ na podstawie pisemnego raportu- podania, na którym winna być zgoda bezpośredniego dowódcy JW, adnotacja oficera uzbrojenia o zarejestrowaniu oraz zarządu WKŁ o przynależności do WZŁ.

a). Dcy JW przy których są WKŁ wydadzą zarządzenie ofic. uzbrojenia o ścisłym i dokładnym rejestrowaniu broni myśliwskiej w podległej im jw. W Garnizonie Gdynia i Gdynia 3 zezwolenie na broń myśliwską podpisuje Szef Sztabu Głównego MW, przedłożone przez St. Inspek , Łowiectwa MW. Dokładna ewidencję broni myśliwskiej zaprowadzi podofc. uzbrój. WAG DMW w uzgodnieniu z starszy inspektor łowiectwa MW. Wszystkie inne zezwolenia na bron myśliwską uznać za nie ważne i wycofać. Podpasał kontradmirał Aleksander Winogradow

Sygn. 3403/72/24, s. 42. Zarządzenie Szefa Sztabu Głównego MW nr 023/Sztab z dnia , 6.04.1957 r.

W celu właściwego ustawienia pracy gospodarczo- hodowlanej WKł i dostosowania go do potrzeb wyszkolenia bojowego, udzielam pochwały: st. bosman Kiciński Roman za duży wkład pracy w łowiectwo dla dobra państwa i Ludowego Wojska Polskiego. Szef Sztabu Głównego MW- J Ochman-kmdr por

Sygn. 3403/72/16, s. 171. Zarządzenie Szefa Sztabu Głównego MW Nr 077/Sztab z dnia 20.06.1955r, w sprawie wyznaczenia komisji celem ustalenia miejsca pod budowę strzelnicy stendowej. Komisja w składzie: przewodniczący- kmdr ppor Czesław Kalinowski, członkowie- Stanisław Frąś, Roman Siwczyński, Wł. Grechuta, Stan. Kokodyniak, przedstawiciel Wydz. Kwaterm MW- kpt. Czesław Janicki.

Zadanie: wybrać odpowiednie miejsce pod budowę strzelnicy stendowej w okolicy m. Gdynia, biorąc pod uwagę możliwość wybudowania obok strzelnicy stendowej, strzelnicy sket i zająca.

Komisja zbierze się w dniu 27.06.1955r, o godzinie 8000 w Domu Oficera MW Gdynia Protokół wyboru miejsca i plan sytuacyjny przedstawić mi do dn. 1.07.55r,przez Szefa Oddz. IX Szt. Gl. MW.

Podpis Szefa Sztabu Głównego MW- Leonid Bajdukow- kmdr

Regulamin polowań

Wojskowego Klubu Łowieckiego „Mewa” w Gdyni

Par.1
Na terenie Wojskowego Klubu Łowieckiego „Mewa” w Gdyni uprawnieni do polowania są

Członkowie Honorowi

Członkowie zwyczajni

Goście zaproszeni za pisemną zgodą Zarz.Klubu.

Polować mogą ci rzeczywiści członkowie którzy:

a/opłacili bieżąco składkę klubu i PZŁ.

b/posiadają zezwolenie na posiadanie broni myśliwskiej.

c/ legitymację klubu.

Par.2
Obowiązkiem Członków Klubu jest ochraniać bogactwo rodzimej przyrody.

a/ Nie wolno się kalać zbędnym mordowaniem zwierząt bez określonej potrzeby i celu

Zabrania się więc wprawiania w strzelaniu do nie przedstawiających wartości łowieckiej zwierząt i ptaków.

b/Nie wolno jest strzelać śrutem na odległość powyżej 65 kroków, kiedy to strzał jest wątpliwy i grozi jedynie zwierzynie kalectwem.

c/ Każdy postrzałek winien być szukany i w razie znalezienia dobity. Również zatrzymany na miejscu strzałem, ale żyjący zwierz czy ptak winien być niezwłocznie dobity. Nie wolno w żadnym wypadku żałować ładunku dla skrócenia męczarni, rzucającego się przed stanowiskiem zwierza.

Par.3
Za zbiorowe polowanie uważa się takie, które są oparte na napędzaniu zwierzyny przy udziale choćby jednego człowieka. W polowaniu zbiorowym nie możne brać udziału większa ilość myśliwych niż 16-tu.

Urządzania polowań zbiorowych należy do wyłącznej kompetencji Zarządu Klubu.

Par.4
Na wniosek Łowczego Zarząd Klubu ustala terminy polowań zbiorowych i wyczerpujące dane podaje do wiadomości wszystkim członkom klubu.

a/ O polowaniach zbiorowych o terminach ruchomych decyduje Łowczy samodzielnie i w miarę możliwości zawiadamia wszystkich członków Klubu.

Par.5
Członkowie winni swój udział w polowaniach zbiorowych o stałych terminach, zgłosić u sekretarza Klubu naj później 3 dni przed terminem, Nie dotrzymujący terminu członkowie klubu nie mogą rościć pretensji, o ile nie zostaną zapisani.

Par.6
W razie zapisania się na dane polowanie zbiorowe większej ilości myśliwych, niż jest na nim miejsca, Zarząd przeprowadzi losowanie i zawiadamia 2 dni przed terminem wszystkich zainteresowanych o jego wyniku. Zarząd może zamiast losowania wziąć pod uwagę pracę włożoną na rzecz klubu przez członków, stawiając zasłużonych na pierwszym miejscu. Nie wolno brać udziału w polowaniu tym członkom, którzy nie są wpisani na zatwierdzonej przez władze liście.

Par.7
Członkowie, którzy dla jakich kol wiek powodów nie mogą wziąć udziału w polowaniu winni niezwłocznie zawiadomić o tym sekretarza lub łowczego.

Par.8
Strzelać wolno jedynie zapowiedzianą zwierzynę i ptactwo w lewo ma pierwszeństwo.

Par.9
Wszelkie spory z naganiaczami i służbą łowiecką są niedozwolone, każdy myśliwy ze swoimi pretensjami winien zwrócić się do łowczego.

Par.10
Myśliwi, którzy się zebrali w wyznaczonym miejscu nie mają obowiązku wyczekiwać na tych, którzy nie przybyli, dłużej niż do wyznaczonego czasu wyjazdu na polowanie.

Par.11
Na wszystkich polowaniach zbiorowych całkowita władza i prawo wydawania zarządzeń należy wyłącznie do łowczego.

Par.12
Starszy polowania pomaga łowczemu swoim autorytetem i stopniem utrzymać dyscyplinę i porządek na polowaniu.

Par.13

Strzelanie do celu i rozładowanie broni za pomocą strzału podczas polowań zbiorowych jest dopuszczalne tylko za zezwoleniem łowczego. Strzelanie zwierzyny podczas przechodzenia myśliwych z miotu, czy kotła do kotła jest wzbronione.

Par.14
Wszyscy myśliwi płacą równo koszta polowania.

Par.15
Po każdym miocie lub kotle myśliwy obowiązany jest donieść łowczemu o ilości ubitej zwierzyny.

Par.16
Zajmowanie stanowiska następuje według wylosowanych przed polowaniem kart.

Par.17
Zwierzyna należy do tego myśliwego, który ją zabił, z zachowaniem przepisów ustanowionych na polowaniach zbiorowych, o ile Uchwała Zarządu Klubu nie postanowi inaczej.

Par. 18
Obowiązkiem członków jest strzelanie szkodników a w szczególności włóczących się psów i kotów.

Polowanie z Nagonką

Par. 19
Miejsce wyznaczone przez łowczego nazywa się stanowiskiem.

Par.20
Łowczy wyznacza wszystkie stanowiska na danym polowaniu. Do pomocy rozstawiania myśliwych łowczy może wezwać gospodarza lub jednego z myśliwych, w tym wypadku nie przysługuje im prawo losowania stanowiska. Łowczy i gospodarz lub wybrany myśliwy po rozprowadzeniu myśliwych stają na dowolnie obranych stanowiskach.

Par.21
Przy zachodzeniu do miotu myśliwi ustawiają się gęsiego według numerów stanowisk. Łowczy kroczy na czele, a gospodarz na końcu. Wychodzenie z szeregu, chodzenie przed łowczym, głośne rozmowy nie są wskazane, gdyż powodują hałas.

Par.22
Numery stanowisk winny być utrzymane w kolejności. Linie strzelców i stanowiska winny być ustawione pod ścianą lasu z którego odbywa się pędzenie.

Osoby, funkcje i składy:

Funkcja	Imię i nazwisko
Prezes Koła	Mikołaj Stankowski (śp.)
	Edward Toczek (śp.)
	Kazimierz Koniec (śp.)
	Józef Szymura (śp.)
	Włodzimierz Moszczeński (śp.)
	Tadeusz Szabłowski
	Jan Banaszak (śp.)
	Jędrzej Czajkowski
	Roman Krzyżelewski
	Konrad Kurkowski (śp.)
	Mirosław Jurkowlaniec
Łowczy	Zygmunt Kiciński (śp.)
	Tadeusz Marynowski (śp.)
	Kazimierz Koniec (śp.)
	Zygmunt Kwiatkowski
	Konrad Kurkowski (śp.)
	Jerzy Lewandowski (śp.)
	Krzysztof Smyczyński
	Ryszard Tomys
	Piotr Koenig
Sekretarz	Tadeusz Borkowski (śp.)
	Edward Wołejszo (śp.)
	Jan Banaszak (śp.)
	Włodzimierz Moszczeński (śp.)
	Eugeniusz Satora (śp.)
	Roman Krzyżelewski
	Zygmunt Urbański (śp.)
	Tadeusz Zarzycki
	Maciej Tałałas

Rok 1955

Na początku 1955 r. WKŁ 326 liczyło 23 członków.

Na polowaniach indywidualnych i polowaniach zbiorowych w 1955 roku pozyskano:

jelenie – 9 szt., sarny – 8 szt., dziki – 35 szt., zające – 220 szt., lisy – 3 szt., kaczki – 158 szt., kuropatwy – 23 szt.

Według dokonanej na przełomie 1954-1955 roku inwentaryzacji stan zwierzyny był następujący:

Obwód 94: jelenie – 68 w tym – 28 byki,

sarny – 106 w tym – 46 kozłów,

dziki – 50 szt.,

głuszce – 10 szt.,

kuropatwy – 30 szt.

Obwód 112: zające – 420, kuropatwy – 120, sarny – 3 w tym – 1 kozioł.

Obwód 73: zające – 220, kuropatwy – 90, sarny – 5 w tym – 2 kozły.

W okresie od 1.01.1955 r. do 31.03.1955 r. z koła odeszli WĄSOWSKI Zdzisław, KADZIEWICZ Józef.

15.01.55 r. na zebraniu koła wybrano nowego sekretarza kol. RORATA Juliana, przewodniczącym Komisji

Rewizyjnej został kol. BORKOWSKI Tadeusz.

Ponadto wybrano gospodarzy obwodów:

Obwód 94 – kol. GWIAZDA, MĘKAL.

Obwód 73 – kol. STROJK.

Obwód 112 – kol. PAWLENKO.

Miesięczną składkę członkowską ustalono na 25 zł, dzik kosztował – 10 zł/kg, zając – 25 zł/szt.

28.02.1955 r. na posiedzeniu Zarządu WKŁ 326 zatwierdzono dozorców obwodu 94

TREDOW Franciszek – leśniczy
ORBIK Henryk – nadleśniczy
SCHMIDTH Bruno – gajowy Dąbrówka
LUDWICZYŃSKI – leśniczy Osowa
MIECZNIKOWSKI – leśniczy Rzepki

31.03.1955 r. Na Zebraniu Ogólnym Członków WKŁ wybrało nowego przewodniczącego kol. Edwarda TOCZKA.

Wybrano nową Komisję Rewizyjną w składzie:

Przewodniczący – KONIEC Kazimierz, Członkowie – ROSIŃSKI Józef, WOŁEJSZO Edward.

III Krajowy Zjazd Delegatów PZŁ 22 – 23 października 1955 r.

Na czoło zagadnień tego Zjazdu wysunięto problemy finansowe, „techniczne” możliwości podniesienia przez koła łowieckie stanów zwierzyny. Podjęto również decyzje o rozpoczęciu prac nad perspektywicznym planem rozwoju łowiectwa, z uwzględnieniem przetwórstwa, przemysłu i eksportu. Krytycznie oceniono stan szkolenia
w ramach Związku i apelowano o polepszenie stosunków z ludnością miejscową.

1957-1958

W 1957 r. z inicjatywy admirała Zdzisława STUDZIŃSKIEGO powstaje WKŁ nr 350, formalności z tym związane załatwiają kmdr S. FRĄŚ i kmdr E. PIOTEREK z WKŁ 326 odchodzi do nowo powstałego koła dziesięciu kolegów. Między innymi kol. Stanisław FRĄŚ, Edmund PIOTEREK, Jan BEDNARCZYK, Paweł PAWLENKO, Mieczysław PAPROCKI, Franciszek KRÓLIKIEWICZ.

Pozyskanie w 1957 r.:

jelenie – 7 szt., sarny – 0 szt., dziki – 25 szt., zające – 155 szt., lisy – 3 szt., kuropatwy – 155 szt..

Zwierzyna upolowana należały do myśliwego i płaci on ustalone strzałowe do Koła. Jednak nie te wpływy były podstawowym dochodem Koła. Takim głównym dochodem pozostawały składki członkowskie, które stanowiły około 60 % dochodów. Składka wynosiła 32 zł/m-c.

Dnia 9 kwietnia 1957 Wojskowe Koła Łowieckie otrzymują pismo nr 779 NRŁ, umożliwiające Wojskowym Kołom Łowieckim przyjmowanie cywilnych członków PZŁ po spełnieniu następujących warunków: Uzyskanie zezwolenia na posiadanie broni myśliwskiej u właściwych organów MO. Opłacenie składki oraz uzyskanie
legitymacji lub jej przedłużenie we właściwej dla miejsca zamieszkania WRŁ. Przedstawienie zarządowi WKŁ – pisemnego zezwolenia Prezydium właściwej WRŁ na wstąpienie do WKŁ. Spośród cywilnych członków PZŁ mogą być przyjmowani do wojskowych kół łowieckich przede wszystkim pracownicy cywilni jednostek wojskowych i instytucji oraz myśliwi spełniający funkcję dozorów łowieckich użytkowanych przez koło wojskowe. Wydane akty prawne sankcjonujące dwutorowość związku, co nieraz było przedmiotem kontrowersji na tle kompetencyjnym, stanowiły dużą lukę, gdyż brakowało innych organizacyjnych aktów, które by regulowały zasady wykonywania
polowań zarówno indywidualnych jak i zbiorowych, bezpieczeństwa na polowaniach, ubiorów, sankcji m.in. Na podstawie upoważnienia Rady Naczelnej PZŁ z 9 września 1957 r. zostaje zatwierdzony przez Prezydium tejże Rady w dniu 17 września 1957 r. Regulamin Polowań. Konieczność rygorystycznego traktowania przepisów bezpieczeństwa na polowaniu wynikała z rozkazów kierowanych do kół wojskowych. Celem ich było wyeliminowanie nieszczęśliwych wypadków na polowaniach, szczególnie zbiorowych. Wypadek na polowaniu koła wojskowego był traktowany, jako wypadek nadzwyczajny w jednostce wojskowej a jej dowódca miał obowiązek składania o nim szczegółowego meldunku przełożonym.

V Nadzwyczajny Zjazd Delegatów PZŁ 28 kwietnia 1957 r.

Powodem jego zwołania było zaniepokojenie terenu pogłoską o niewłaściwym kierunku prac Naczelnej Rady Łowieckiej przy opracowywaniu tez do nowelizacji prawa łowieckiego. Do Sejmowej Komisji Leśnictwa i PD wysłano tezy opracowane przez Komisję Mieszaną przed zaaprobowaniem ich przez plenum NRŁ. Tezy te bez poprawki wniesionej przez PZŁ rozesłano do samodzielnych Oddziałów Leśnictwa i Zarządów Lasów Państwowych, co mogło wywołać wrażenie, że są one uzgodnione z PZŁ. Delegat z Koszalina odczytał deklarację 10 województw, w której skrytykował działalność NRŁ i wyraził brak zaufania do niej. Wystąpienie zakończył wnioskiem o odwołanie NRŁ. Wywołało to burzliwą dyskusję, którą uspokoiło nieco wystąpienie wiceministra Leśnictwa i PD,
Romana Gesinga. Powiedział on wówczas między innymi, że ML i PD nie chce uszczuplać kompetencji PZŁ, którego udział w prowadzeniu gospodarki łowieckiej uważa za konieczny. Natomiast na terenie lasów państwowych Ministerstwo nie zrezygnuje z prowadzenia własnej polityki łowieckiej, zgodnej z wymaganiami gospodarki leśnej (regulowanie stanu liczbowego zwierzyny). PZŁ nie zostanie jednak wyłączony ze współpracy i kontroli tej gospodarki. Myśliwi będą mogli polować na terenach lasów państwowych. Ministerstwo będzie rygorystycznie egzekwować wykonanie planów hodowlanych na obwodach dzierżawionych. Wysiłki PZŁ powinny zostać skierowane na rozwój zwierzyny drobnej i to właśnie powinno być podstawowym zadaniem PZŁ – zakończył swe wystąpienie
minister Roman Gesing. Przedstawiciel KC PZPR podkreślił w swym wystąpieniu, że odnowa zapoczątkowana na VIII Plenum musi m.in. objąć także łowiectwo, którego interesy muszą być podporządkowane interesom ogólnonarodowym. Zjazd uchwalił wytyczne do nowelizacji prawa łowieckiego, aby utrzymać zasadę podziału państwa na obwody i dotychczasowe zasady wydzierżawiania obwodów łowieckich.

Reprezentacja WKŁ 326 na zawodach strzeleckich w Świnoujściu, 1957 r.

Między innymi kol. K. KONIEC, Z. KWIATKOWSKI

VI Krajowy Zjazd Delegatów PZŁ 25 – 26 sierpnia 1957 r.

Przyjęto projekt nowej ustawy łowieckiej opracowany przez NRŁ.

Upoważniono NRŁ do prowadzenia dalszych rozmów z ML i PD w celu zbliżenia stanowisk w kwestiach spornych, dotyczących tej ustawy. Postanowiono prosić I Sekretarza KC PZPR – Władysława Gomułkę i Radę Państwa
o przyjęcie delegacji Zjazdu dla bezpośredniego przedstawienia postulatów PZŁ. Dla upamiętnienia Polskiego
Października uchwalono amnestię za czyny sprzeczne ze statutem i prawem łowieckim. Podjęto decyzję o utworzeniu funduszu do walki z kłusownictwem i ubezpieczeniu myśliwych od odpowiedzialności cywilnej i nieszczęśliwych wypadków na polowaniu.

Admirał Grzenia ROMANOWSKI w towarzystwie zwycięzców zawodów strzeleckich.

W dniach 16 – 21 sierpnia 1957 r. w Świnoujściu odbyły się Letnie Mistrzostwa Marynarki Wojennej
w strzelaniu stendowym. Miejsca najwyżej punktowane osiągnęli:

Pierwsze miejsce kol. por. Stefan PAWLUS wynik 32/40

Drugie miejsce kol. Jan BEDNARCZYK wynik 31/40

Trzecie miejsce kol. por. Jan ŚWIRKULA wynik 29/40

Pierwsze miejsce kol. kpt. Roman SIWCZYŃSKI wynik 90/100

Drugie miejsce kol. st. bsm. Zygmunt KWIATKOWSKI wynik 88/100

Trzecie miejsce kol. por. Jan ŚWIRKULA wynik 85/100

Wymienieni koledzy wielokrotnie reprezentowali z powodzeniem barwy Marynarki Wojennej na zawodach strzelectwa myśliwskiego na szczeblu Okręgu Wojskowego, Sił Zbrojnych i Polskiego Związku Łowieckiego.

Zarządzenie Szefa Sztabu Głównego MW nr 023/Sztab z dnia , 6.04.1957 r. Sygn. 3403/72/24, s. 42.
W celu właściwego ustawienia pracy gospodarczo – hodowlanej WKŁ i dostosowania go do potrzeb wyszkolenia
bojowego, udzielam pochwały: st. bosman KICIŃSKI Roman za duży wkład pracy w łowiectwo dla dobra państwa
i Ludowego Wojska Polskiego.

Szef Sztabu Głównego MW – J. Ochman – kmdr por

Olimpiada Strzelectwa myśliwskiego kol. Stefan PAWLUS zajął pierwsze miejsce,

trzecie miejsce zajął kol. Jan ŚWIRKULA.
Kontradmirał Grzenia ROMANOWSKI odznacza zwycięzców

Reprezentanci Marynarki Wojennej na Olimpiadzie, pierwszy z lewej kol. Stefan PAWLUS,

Tadeusz SZABŁOWSKI, Zygmunt KWIATKOWSKI

Kol. Zygmunt KWIATKOWSKI przy tablicy wyników zawodów strzeleckich

Kol. Zygmunt KWIATKOWSKI Kol. Zygmunt KWIATKOWSKI na stanowisku strzeleckim

Polowanie zbiorowe pierwszy z lewej kol. Zygmunt KICIŃSKI

VII Krajowy Zjazd Delegatów PZŁ 30 – 31 sierpnia 1958 r.

W czasie obrad Zjazdu dyskutowano głównie nad nowelizacją statutu. Krytykowano niedomogi w zakresie planowania łowieckiego, gospodarki hodowlanej oraz szkolenia. Proponowano zmiany w statucie. Postulowano również, aby współpraca z ML i PD ułożona została na warunkach wzajemności i partnerstwa. Zjazd Delegatów ustala podział łowisk zajęczych na dwie kategorie „A” i „B”. Polowania na zające mogą być organizowane w każdym sezonie na innej części łowiska. Ponadto Zjazd uchwala zasadę, że ubita zwierzyna czarna i płowa stanowi własność Koła. Nadmierne rozmnożenie drapieżników skrzydlatych powoduje duże straty wśród zwierzyny drobnej. Organizuje się zbiorowe wyjazdy w celu odstrzału drapieżników. Obserwuje się duży spadek liczebności zajęcy.

Nadzwyczajny Zjazd Delegatów PZŁ 28 listopada 1958 r.

Był to okres finalizowania prac nad ustawą łowiecką, dlatego też Nadzwyczajny Zjazd Delegatów zwołany został celem złożenia przez NRŁ sprawozdania z prac nad projektem nowego prawa łowieckiego. Uchwalenie przez Sejm ustawy miało przyczynić się do przezwyciężenia trudności, z którymi łowiectwo się ostatnio borykało. Stworzyć trwałe podstawy gospodarki łowieckiej. Naczelna Rada Łowiecka poinformowała, że projekt ustawy uwzględnił podstawowe żądania PZŁ, dotyczące między innymi utrzymania dotychczasowego podziału kraju na obwody, honorowania umów dzierżawnych już zawartych, zawierania nowych umów na 10 lat, wypłaty ze skarbu państwa odszkodowań za szkody wyrządzone w uprawach przez zwierzęta łowne, uchwalenie statutu PZŁ przez KZD oraz nadania kołom łowieckim osobowości prawnej. Natomiast tylko częściowo uwzględniono wniosek o prowadzeniu przez koła łowieckie gospodarki w lasach. Przedstawiciel ML i PD prosił o harmonijną współpracę PZŁ z resortem
i podkreślił, że projekt ustawy jest kompromisem uwzględniającym tylko niektóre postulaty PZŁ. Zjazd zobowiązał myśliwych do wysadzenia 1000000 drzew i krzewów dla uczczenia 1000-lecia Państwa Polskiego i III Zjazdu PZPR.

Dyplom za zajęcie I miejsca w strzelaniu stendowym Kół Łowieckich MW

31.10.1958 r. kol. Zygmunta KWIATKOWSKIEGO

Zarząd WKŁ 326 zawsze przywiązywał dużą wagę do wyszkolenia strzeleckiego wszystkich kolegów myśliwych. W 1958 roku zorganizowane zostały Mistrzostwa Kół łowieckich Marynarki Wojennej Gdynia w strzelaniu do rzutków. Udział w zawodach brało siedem kół z Marynarki Wojennej. Kol. ŚWIRKULA Jan, KWIATKOWSKI Zygmunt, PAWLUS Stanisław, GDACZYŃKI Kazimierz, CHOROŚ Stanisław, ŁOSIAKOWSKI Roman.
Powyższa drużyna zajęła pierwsze miejsce otrzymując dyplom uznania Dowódcy Marynarki Wojennej.